سایکوتیک
جالب بود اگه از آخر به اول زندگی میکردیم
ماه های آخر عمرمون جای اینکه فراموش شده گوشه ی خونه ی سالمندان بپوسیم
-به قول یادم نیس کی-توی یه حوضچه ی آب گرم میگذروندیم و هر روز جامون بزرگتر میشد
و آخرش هم با یک ارضـا تموم میشدیم
این سخته که تو قبر بخوابوننت
خودت نمیخوای
میخوابوننت
درس مث بچگی هات که میبردنت آمپول بزنی
ترکیب حسی از درد و ترس و تـجـاوز خفیف روحی و تنفر از پدر و دکتر و همه اینا با هم
در حالی که مدام هم بهت گفتن برات لازمه...برات خوبه...
و تو پیش خودت فکر میکنی اگه خوبه چرا درد داره...؟پس چرا درد داره؟؟
بچه بودیما
همه جا وسایلمونو گم میکردیم
مامانه میگفت "خودتو گم نکنی فقط..."
جمله ی فلسفی ای بود کلن
ما نمی فهمیدیم
~اگه باز کردن فتوبلاگ سخته عکسا رو همینجا بذارم؟...فرقی نمیکنه برام
+لینک تقریبا کل آرشیو فتوبلاگ تا الان...گفتم تقریبا چون هرکدومو خودم دلم خواس انتخاب کردم :دی
از این به بعد هر ماه یه همچین چیزی میذارم
استفانی مایر: خدای نویسندگی منو به زمین فرستاد تا به مردم یاد بدم نوشتن ینی چی!
جی. کی. رولینگ: من یادم نمیاد کسی رو فرستاده باشم...
~همچین تو چشم آدم نگاه میکنه میگه این کتاب خداااســـت...
رولینگ تو یه فصل داستانی گفت که استفانی مایر تو 4 جلد کتاب نتونس بگه
بعضی چیزها وحشتناکند...
عقب افتادگی، معمولیت ذهنی، طول عمر کوتاه، نداشتن زندگی نرمال
تنهایی، مریضی، ریتالین، متفاوت بودن ،رفتار های غیر عادی
تا 7 سالگی درست حرف نزدن، خیس کردن جای خواب هرشب
ولی با تمام اینها، به قول یه نفر
شاید کوتاه ترین فاصله تا بهشت به اندازه ی یک کروموزوم 21 اضافی باشه
میدونین چیه
ایرانسل هر روز سر ساعت 7/5 به من sms میده
هر روز
از این 8282 ئه چی هس هی میگه مسابقه فلان بیسار
همون
دارم بهش وابسته میشم اصن :|
بعد چن روز پیش هم که مسابقه نداشتن واسه اینکه دلم تنگ نشه و نگران نشم "اینو" فرستاده
~چرا بلاگ من با موبایل نشون داده نمیشه؟؟
فقط بلاگ شما بلاگ آدمه؟ بلاگ ما بلاگ توله سسگه؟ [اسمایلی شحاب حسینی]
و مثل نقاشی ها به من
خو کردی از مجرای نگاه
تویی که زیبا ترین نقش زندگیم بودی
"زندگی به هر قیمت" را غریزه کردند
و در جان بشر نهادند
تا مانند ویروسی تکثیر شود
تا بی رحمانه
با قربانی کردن موجود زنده ای
در قالب متولد کردنش
نوع خود را جاودانه سازد
تمام فضائل منفور را دارا باشد
و سمت هیچ یک از رذائل دوستداشتنی نرود
این است داستانی که عقربه مینویسند برایمان
هر بار
هر بار
هر بار
+اوصیکم به گوش دادن این
اگه از این گروه آهنگی گیر آوردین به منم بدین. یا بگین که برم بخرم :|
معیار ملت واسه موزیک خوب چیه؟!
دست گذاشتن رو جی اسپات مغزشون؟
توصیف حالتی که خودشون توانایی توصیفشو ندارن؟
صدای خواننده ش؟ علم موسیقیش؟ شعرش؟ سبکش؟
درازی آلـتـش؟ سایز سـیـنه ش؟ قیافه ش؟ کِیس سـکـس بودنش؟
تمایل به سلبریتی سازی از موجودات عـن؟
نه واقعا میخوام ببینم این معیار های تـخـمی چیه که خبر مریض شدن شهرام کاشانی از مرگ ذوالفنون بیشتر صدا میکنه
چه معیاریه که اینا باید بشن خواننده، بشن سلبریتی
اه...ریدم به کانون های توجهشون اصن
شده دست های لرزونت رو
زیر شیر آب بشوری
و حتی جرئت نکنی سرتو بالا بیاری
خودتو تو آینه ببینی
زندگی جدیدت رو ببینی
یه زندگی با خواب های با یک چشم باز
یه زندگی با فوبی اینکه پشت هر در بسته ای یکی منتظرت نشسته
اینکه شن های ساعت شنی میریزن
ولی تو مثل پاندول ساعت درجا میزنی
یه زندگی که توش همه کانال های فاضلاب این شهر
به یه جایی وسط مغزت ختم میشه
و تو هرچقدر هم که بشوری
هیچ چیزی از هیچ جایی که باید پاک نمیشه
~میخوام همه ی رویاهامو بیارم جلو خودم بچینم...
قبلش به ترس بگید دس از سر این دستا برداره
-: آخه مرد منو تو 50 سالمونه بچه کجا بود!
+: حالا تو بیا این لارجـر بـاکـسو امتحان کنیم..
[ابراهیم و ساره- بازگشت از کلینیک توان بخشی جـنـسی]
| Design By : psychotic |
